This is not poetry

– Mariana Marin

from Paper Children, trans. from Romanian by Adams J. Sorkin & Mia Nazarie

Ugly Duckling Presse, NY, 2006

Elegy 1
You no longer know
why it’s so hard to keep on living
Just as in the Middle Ages when disturbances of the mind
were assumed to result from the disturbances of the stomach,
you are now looking for a cause
(a suppurating boil supposing itself a revolution)
in something that gnaws and gnaws deep inside
without ever managing to reach you.

 

(ரோமானிய கவிஞர் மரியான மரின் எழுதிய காகித பிள்ளைகள் என்ற கவிதை தொகுப்பில், ஆடம்ஸ் ஜே சோர்கின் மற்றும் மியா நஜாரீயின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இது)

உனக்கு இப்பொழுது தெரியவில்லை
ஏன் வாழ்ந்துக் கொண்டே இருப்பது இவ்வளவு கடினமாயுள்ளது என்று.
இருண்ட காலங்களில் மனதின் குழப்பங்கள்
வயிற்றுக் கோளாறினால் உருவானவை என்று யோசிக்கப்பட்டது போல்,
நீ இப்பொழுது ஒரு கொள்கையை தேடுகிறாய்
(ஒரு சீழ் கொப்பளிக்கும் கட்டி தன்னை ஒரு புரட்சி என்று எண்ணிக்கொண்டு)
உன்னை ஆழங்களில் குடைந்து குடைந்து கொறிக்கும்,
உன்னை என்றும் சேரவே முடியாமல் இருக்கும் ஒன்றில்.

House of death
Between us no more than this remains:
just these paper children
we take across the street each morning.
A refusal to continue the species in any other way.
My refusal in times like these
to be yet another house of death.

சாவின் வீடு
நமக்கிடையே வேறொன்றும் மீந்திருக்கவில்லை:
வெறும் ஒவ்வொரு காலையும் சாலையைக் கடந்து நாம் எடுத்துசெல்லும்
இந்த காகித பிள்ளைகள் தான்.
இந்த இனத்தை வேறு எந்த வகையிலும் தொடர ஒரு மறுப்பு.
இதைப் போன்ற காலங்களில்
மற்றுமொரு சாவின் வீட்டாக இருப்பதற்கு என் மறுப்பு.

Last Night

– Faiz Ahmed Faiz, Translated from Urdu by Agha Shahid Ali, from The Rebel’s Silhouette

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு கீழே

Last Night

At night, my lost memory of you returned

and I was like the empty field where springtime,
without being noticed, is bringing flowers;

I was like the desert over which
the breeze moves gently, with great care;

I was like the dying patient
who, for no reasons, smiles.

நேற்றிரவு

தொலைந்த உன் நியாபகம், இரவில் என்னிடம் திரும்பியது.

அப்புறம், யாரும் கவனிக்காமல், இளவேனிற்காலம் பூக்கள் கொண்டுவரும்
காலியான வயலைப் போலானேன்.

பாலைவனத்தைப் போலானேன்,
தென்றல், கைதேர்ந்த கவனத்துடன், அதன் மீது அசையும்போது.

மரணிக்கும் நோயாளியைப் போலானேன்
அவன் காரணமில்லாமல் சிரிக்கும்போது.

Night

Translation of an excerpt from S.Ramakrisnan’s Tamil novel Yamam

“What is the width and depth of the night, Kasim?”

Mir Kasim stammered the reply with a dry mouth, “It as deep as the depth of words that lie within the mind, as long as the length of all the words that have been said strung together. No, no…measurement is only an illusion, a thing we have taught ourselves to believe…night is a potion that cannot be gathered in one hand, it overflows in all directions.”

The fakir laughed and clapped his hands, “You have begun to understand the world. How fragrant the night is. Do you know where this scent comes from?”

Shaking his sand-encrusted hands, Kasim said, “The strange flower called night has more petals than can be counted. The arms of night embrace the world. To find release from its hold is not easy.”

I watched her read poetry

I watched her lips.
The way she moulded them
Around luscious phrases,
Threaded them through
The needling words,
And pursed them
At the end of each line.

Folding out meaning,
In an origami of flesh.

And at the very end
Of her sensual poem
She spat out the last line.
A seed from the heart
Of a plump red cherry,
Its skin bruised
By white teeth.

அந்தரம்

(This is Manushyaputhiran’s poetry from Charu Nivedita’s blog with my translation of it below/ மனுஷ்ய புத்திரனின் புதிய கவிதைகள் – சாரு நிவேதிதாவின் வலைபதிவிலிருந்து, எனது மொழிப்பெயர்ப்பு கீழே)

எவ்வளவு

அந்தரமாக இருக்கிறேன்

என்று சொல்ல வரும்போதே

அவனுக்குக் குரல் உடைந்துவிடுகிறது

ஒரு முறையேனும்

இதை சரியாக

முழுமையாக

யாரிடமாவது

சொல்லிவிடவேண்டும் என்று

அவன் நினைக்காத நாள் இல்லை

தான் நின்றுகொண்டிருக்கும்

தரை

எந்நேரமும் விலகக் காத்திருக்கும்

தூக்கு மேடையின் பலகை என்று

அவன் உருவகித்துக்கொள்ளும்போது

அவனது கண்கள் தளும்பி விடுகின்றன

எந்த நிச்சயமும் அற்று

சந்திக்கப்போகும் மனிதர்கள்

எந்த உத்தரவாதமும் இன்றி

வைக்கப்படும் பணயங்கள்

எந்தப் புரிதலுமற்று

இடப்படும் முத்தங்கள்

எந்த வெளிச்சமும் இன்றி

வரும் பகல்கள்

இன்னும் ஏராளமான

அந்தரமான காரியங்கள்

இந்த உலகத்தில்

நிகழ்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன

அவன் ஒவ்வொன்றிற்கும்

பயந்தான்

ஒவ்வொன்றிலிருந்தும்

விலகினான்

எதையாவது

ஒன்றை சற்று நேரம்

பற்றிக் கொள்ள விரும்பினான்

உதாரணமாக

நகரப் பேருந்தில்

பதினைந்து நிமிடத்திற்கு

திட்டவட்டமாக அவனது இருக்கையை

படம் முடியும் வரை

திரையரங்கின் இருக்கையை

சுழற்சி நிற்கும் வரை

ஒரு ராட்டினத்தின் இருக்கையை

பந்தயம் முடியும் வரை

ஒரு விளையாட்டரங்கத்தின் இருக்கையை

நுழைவுச் சீட்டுகள் வழங்கப்படும்

எல்லா இடத்திலும்

ஒரு நியாயமான

ஏற்பாடு இருப்பதை

அவன் உணர்ந்திருந்தான்

மொத்த வாழ்க்கையும்

ஒரு வேசியர் விடுதி போன்றோ

கட்டணக் கழிப்பறைகள் போன்றோ

குறைந்தபட்ச உத்தரவாதங்களுடன்

இருந்திருந்தால்

இவ்வளவு பயப்பட வேண்டியதில்லை

என்று அவனுக்குத் தோன்றுகிறது

அவை

தெளிவாகத் தொடங்கி

தெளிவாக முடிவடைந்து விடுகின்றன

ஆனால் அவன்

திறந்த வெளி மைதானங்களிலும்

வீடுகளிலும்

படுக்கையறைகளிலும்

வகுப்பறைகளிலும்

பணியிடங்களிலும்

அவன் தன் அந்தர நிலையைத்

திரும்பத் திரும்பப்

பரிசோதிக்க வேண்டியவனாக இருக்கிறான்

ஒரு பறவை

காற்றில் எவ்வளவு அந்தரமாக இருக்கிறது

ஒரு நட்சத்திரம் ஆகாயத்தில்

எவ்வளவு

அந்தரமாக இருக்கிறது

ஒரு பிரபஞ்சத்தில்

ஒரு பூமி எவ்வளவு

அந்தரமாக இருக்கிறது

ஆனால்

ஒரு பூமியில்

ஒரு சின்னஞ்சிறு மனிதன்

இருப்பதுபோல

அவ்வளவு அந்தரமாக

எதுவுமே இருக்கமுடியாது

என்று நினைக்கும்போதே

அவன் தன் தலையைத்

தன் கைகளுக்குள்

அவ்வளவு ஆழமாகப்

புதைத்துக் கொள்கிறான்.

Mid-air

When he tries to say,
How
Unsupported I am,
His voice breaks.

There has not been a day
When he has not thought
To tell this
To someone
Atleast once
Truly,
Fully.

When he makes a metaphor
Of the floor
He stands upon
As a trapdoor on a gallows stage
Waiting to give way at any moment,
His eyes fill.

Going to meet men
Without any certainties,
Bets that are placed
Without any guarantees,
Kisses that are laid
Without any understanding,
Days that come
Without any light,

And many more
Unsupported things
Continue to happen
In this world.
He was afraid
Of each one of them.
He withdrew
From every one of them.
He wished to hold on
To something,
One thing for a while.
For example,
His seat, definitely,
For fifteen minutes
On the local bus,

His seat in the cinema
Until the film was over,
A seat in a giant wheel
Until it stopped spinning,
A seat in a stadium
Until the game was over.
He realised
A just
Arrangement existed
In all places
Where entry tickets are given.
If all of living
Was like a brothel
Or a paid toilet,
With their minimal guarantees,

He would not have to fear so much,
He thought.
They
Began clearly
And clearly ended.
Yet he lives
In open grounds,
And houses,
And beds,
And classrooms,
And workplaces,
As one who has repeatedly
Needed to test
His unsupported state.

How unsupported a bird is
Mid-air,
How
Unsupported
A star is in the heavens,
How unsupported
An Earth
Is in the universe,
But
When he thinks
That nothing
Can be
As unsupported
As a tiny little man
Upon an Earth
He buries his head
As deeply
In his hands.

(Manushyaputhiran’s poetry from Charu Nivedita’s blog / மனுஷ்ய புத்திரனின் புதிய கவிதைகள் – சாரு நிவேதிதாவின் வலைபதிவிலிருந்து)

கூண்டுப் புலிக்கு

கேரட் தரும்

சிறுமியொருத்தி

அதன் பசித்த கண்களைக்

கவனிக்கவேயில்லை

கூண்டுப் புலியைச்

சீண்டும்

சிறுமியொருத்தி

அது நகைச்சுவை உணர்ச்சியற்றது

என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை

கூண்டுப் புலியைச்

சவாலுக்கு அழைக்கும்

சிறுமியொருத்திக்கு

புலி மிகவும் தந்திரமானது

என்பது தெரியவில்லை

கூண்டுப் புலியைப்

புகைப்படம் எடுக்கும்

சிறுமியொருத்தி

தான் எடுப்பது

புலியின் ஒரு பொய்த் தோற்றம்

என்பதைக் கண்டுபிடிக்கவே இல்லை

கூண்டுப் புலியோடு

பேச முற்படும்

சிறுமியொருத்தியால்

அதன் மௌனத்தின் ஆழத்தை

நெருங்கவே இயலவில்லை

கூண்டுப் புலிக்குக்

கதை சொல்ல முற்படும்

சிறுமியொருத்தி

கானகத்தின் கதைதவிர

புலிக்கு எந்தக் கதையும் புரியாதென்பதை

அறிந்திருக்கவில்லை

கூண்டுப் புலிக்குக்

கவிதை எழுதக் கற்றுக்கொடுக்கும்

சிறுமியொருத்தி

வார்த்தைகளின் ரத்த வேட்கை குறித்துப்

புரிந்துகொள்ளவே இல்லை

கூண்டுப் புலியின்

பிறந்த நாளுக்குப் பரிசளிக்கும்

சிறுமியொருத்தி

கூண்டுப் புலி

பரிசுகளையல்ல

அதைத் தரும் கரங்களையே

கவனிக்கிறதென்பதை

அறிவதில்லை

கூண்டுப் புலியை

முத்தமிடுவதன் மூலம்

அதை இணங்கச் செய்யலாம்

என நம்பிய சிறுமி ஒருத்திக்கு

தான் ஒரு புலியின் கூண்டைத்

திறக்கிறோம் என்று

கடைசிவரை

தெரியவே இல்லை.

The caged tiger

A little girl

Giving a carrot

To the caged tiger

Did not notice

Its hungry eyes.
A little girl

Who poked

The caged tiger

Did not know

That it did not have a sense of humour.
A little girl

Who invites for a challenge

The caged tiger

Does not know

that the tiger is very crafty.
A little girl

Taking a photograph

Of the caged tiger

Never found out

That what she was taking

Was the tiger’s simulation.
A little girl

Trying to talk to

The caged tiger

Was never able to draw close to

The depths of its silence.

A little girl

Trying to tell a story

To the caged tiger

Did not know

That the tiger does not understand

Any story except that of the forest.
A little girl

Trying to teach the caged tiger

To write poetry

Never understood

The blood lust of words.
A little girl

Giving the caged tiger

A birthday present

Does not know

That the caged tiger

Is not paying attention

To the gift

But to the hands that give it.
A little girl

Who believed that

She can make the caged tiger comply

By kissing it

Did not know

Till the end

That she was opening

The cage of a tiger.

From Zero Degree

(Fragments of poetry found in Zero Degree, Tamil novel by Charu Niveditha, with my translation / சாரு நிவேதிதாவின் சீரோ டிக்ரீ நாவலிலிருந்து கவிதை துகள்களும், எனது மொழிப்பெயர்ப்பும்)

கைக்குள் சிக்கவில்லை
இருந்தும்
தன் முதல் கவிதையை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது
மொழி

It has not come within grasp

Yet

Language

Is writing its first poem.

_________________________________________________________________

மொழிக்கு அப்பால்
புட்டிக்குள் அடைப்பட்டிருக்கிறது மொழி
வெளியே வர வேண்டும் ஆனால்
புட்டியை நீ உடைக்கலாகாது

என்றாய்

மரணமுற்று
புழுக்களாய் வெளியேறியது மொழி

என்றேன்

உயிரின் சிதைவு கண்டு
உருகிய நீ
வேறோர் வழியும் உண்டு

என்றாய்

புரியாது குழம்பினேன்
நீயோ மௌனித்துவிட்டாய்

மொழியின் மொழி கவிதை
உனது மொழி மௌனம்

இதோ
இந்தக் கணத்தில்
மிதமான ஸ்காட்ச்
கெனி-ஜீயின் சாக்ஸ்போன்

தனித்திருக்கிறேன் நான்

இந்த உலகம்
கடல்களாலும் நதிகளாலும்
மரங்களாலும் மனிதர்களாலும்
காற்றினாலும் நிரம்பியிருக்கிறது.

Beyond language

Language is shut inside a bottle

It has to come outside but

You cannot break the bottle

You said

It died

And came out as worms

I said

You who melted

Upon seeing the disintegration of life

There is also another way

You said

Not understanding, I grew confused

You had grown silent

The language of language is poetry

Your language is silence

Now

In this instant

Smooth scotch

Kenny G’s saxophone

I am alone

This world

Is filled with seas and rivers

And trees and men

And air.

_________________________________________________________________

போர்ஹெசின் கதாபாத்திரம் தேடிச் சென்று
கண்டடைய முடியாத
ஒலகின் மிகப்பெரிய ஒற்றைச் சொல் கவிதை

நீ

The world’s biggest one-word poem

That Borges’ character set out in search of

And could not find

You

_________________________________________________________________